Mustafa mbërriti në mëngjes, ndërsa qyteti digjte dhuntinë e diellit. Ai nuk foli për motivet e largimit të tij të dikurshëm. Por kur mbrëmja ra, dritat e dhomës së tij treguan se ai kishte vendosur: kutia do të hapej. Ai e nxori në mes të tryezës, të gjitha sytë i ishin drejt, dhe me dorën që i dridhej pak, e futi çelësin brenda bravës.

Gruaja e tij, Elira, punonte nëllëkore në tregun e vogël të qytetit, duke shitur pëlhura dhe buzëqeshje për të fshehur frikën që shkonte rritje me kthimin e burrit. Fëmijët: Arbi, djaloshi i madh me flokë të çrregullt dhe dëshirë eksploruese; dhe Lora, e cila që në shkollë shkëlqente për t'i shpërqendruar të tjerët nga heshtja që mbante brenda.

Familja Ylli u ndje e përfshirë. Arbi, plot kuriozitet, propozoi që të shkonin në Tiranë për të kërkuar shpjegime. Elira trembej për sigurinë, por edhe për dinjitetin: ajo e dinte se çdo e vërtetë e fshehur mund të ndërtonte urë drejt pajtimit ose të shkatërronte familjen. Mustafa, qëndroi i vetëm në verandë, duke parë valët që prisnin rrugën e tyre — asnjëherë më parë nuk kishte dhënë premtime kaq të rrezikshme.

E nesërmja solli një vizitor të panjohur: një grua me pallton e gjatë që trokiti në derën e tyre. Ajo tha se quhej Alida dhe kërkoi t'i fliste vetëm Mustafa Yllit. Kur Mustafa i shqyrtonte fytyrën, kujtimet u përplasën si valët, dhe ai pa në sytë e Alidës një copë të së kaluarës së tij — diçka që ai kishte përpjekur ta fshehë.